Czy masz intuicję?

Są ludzie, którzy dla zasady nie wierzą w istnienie intuicji, a więc i jej nie wykorzystują. Ich strata. Są to osoby mające zazwyczaj rozwiniętą przede wszystkim lewą półkulę mózgu, odpowiedzialną za logiczne, rozumowe myślenie.

Ale większość z nas zna i niejednokrotnie z pewnością miała do czynienia z przeczuciami, a więc z pewną formą podświadomego, poza rozumowego kontaktu, polegającego najczęściej na odbieraniu sygnałów natury emocjonalnej co do najbliższej przyszłości, bądź co do efektów pewnych działań czy poczynań.

Jeszcze inna definicja mówi, że intuicja jest wyczuciem, przeczuciem, zdolnością przewidywania, bądź twórczą wyobraźnią. Zazwyczaj ma ona formę narzucającego się przekonania, którego nie można w pełni uzasadnić, nie poprzedzonego świadomym rozumowaniem, a nawet mu przeciwstawnym.

Intuicja narzuca się jako przeczucie, że jest tak, jako osąd sąd oczywisty.

Zjawisko to można definiować w zależności od sposobu, na jaki go doświadczamy. Niemniej istnienie intuicji jest potwierdzone naukowo i nie jest to już kwestia wiary bądź niewiary, lecz wiedzy lub niewiedzy.

Intuicja ma zazwyczaj także formę informujących nas o czymś przeczuć manifestujących się silnymi doznaniami emocjonalnymi i wizjami, czyli pojawiającymi się w naszej wyobraźni – niezależnie od faktu, czy mamy zamknięte, czy akurat otwarte oczy – obrazami.

Wspomniane doznania emocjonalne to najczęściej zespół uczuć o konkretnej dla nas wymowie.

Możemy na przykład odczuwać strach pomieszany z niepokojem i zdenerwowaniem lub przeciwnie – rozluźnienie towarzyszące uczuciu zadowolenia i satysfakcji. Rzadziej mamy do czynienia z bodźcami słuchowymi, smakowymi czy węchowymi, choć i o takich jest wiele doniesień.

Obserwuje się także pewną zależność pomiędzy ekspresją występującego przeczucia a czasem, który od niego upływa do momentu zaistnienia wydarzenia w rzeczywistości, a także skalą nasilenia wydarzenia w rzeczywistości, a także skalą nasilenia doświadczenia emocjonalnego przeżywanego podczas zaistniałego już faktu.

Im krótszy okres dzieli nas od wydarzeń, o których informuje intuicja, tym jej głos będzie silniejszy.

Im silniej emocjonalnie poruszy nas dane wydarzenie, tym bardziej wyraźne będą sygnały informujące nas wcześniej o nim. Im większą mamy wrażliwość , tym łatwiej jest nam wychwycić wszelkie bodźce będące informacją płynącą z podświadomości.

Często informacje o nadchodzących, skrajnie emocjonalnych dla nas wydarzeniach, przekazywane są przez sygnały docierające do świadomej części psychiki podczas snu. Uważa się że raczej każdy miewa tak zwane sny prorocze, w których to podświadomość, posługując się symbolami, uprzedza nas o charakterze mających nastąpić zdarzeń.

Sny symboliczne najczęściej są wsteczną projekcją faktów dziejących się następnego dnia. Rzadziej pojawiają się się sny, które symbolizują istotne dla nas przypadki, których realizacja na planie na planie materialnym następuje dopiero za kilka dni, tygodni czy miesięcy.

Na współczesnym etapie badań w tym zakresie sny prorocze również nie są kwestią wiary bądź niewiary, lecz wiedzy bądź niewiedzy. A ludzie mówiący, ze takowych snów nigdy nie doświadczają, mają słaby kontakt ze swoja podświadomością, czyli inaczej mówiąc mają słabą bądź w postaci szczątkowej – intuicję.

(…)

Trzeba się tylko nauczyć prawidłowej interpretacji ich symbolicznego znaczenia, które raz może się wywodzić

z symboliki żyjącej w świadomości zbiorowej ludzi, a raz z własnych, subiektywnych doświadczeń.

Chyba każdy się zgodzi z faktem, iż łatwiej jest przypomnieć szczątkowe, w znacznej części zapomniane przez nas umiejętności, niż nauczyć się takowych od zera. Fakt, że w dawnych czasach wykorzystywaliśmy je na co dzień, znacznie przyspiesza możliwość rozwinięcia ich powtórnie.

Wielu współczesnych ludzi miewa takie zdolności, jednak nie wykorzystuje ich z powodu braku świadomości ich zaistnienia.

Po prostu często nie poświęcamy dość czasu swoim odczuciom i samoobserwacji, przez co nie kojarzymy konkretnych wydarzeń z poprzedzającymi je stanami emocjonalnymi.

Niektórzy nazywają to przeczuciem, inni intuicją. Jeszcze inni twierdzą, że nigdy nic nie czują. Być może mają rację – nie u wszystkich cechy atawistyczne dają o sobie znać wystarczająco często i mocno, byśmy sami zwrócili na nie uwagę.

Ale może istnieje jeszcze inna odpowiedź: ludzie ci są zbyt zabiegani, zagubieni nie tylko w zewnętrznym, ale i w wewnętrznym świecie, przez co nie nauczyli się obserwować swych reakcji i odczuć, ani też rozpoznawać i nazywać tego, co szepce im dusza.

Ale można się tego, na szczęście, nauczyć poprzez systematyczny trening. obserwujmy swe wnętrze i nazywajmy to, co czujemy.

Bożena Zambżycka – O czym każdy milioner wie